Skipa- og iðnaðardeild
Málningarkerfi á málma
Flest málningarkerfi hafa grunn, millimálningu og yfirmálningu. Grunnurinn verður að hafa góða viðloðun við yfirborðið, þar sem kerfið verður aldrei sterkara en veikasti hlekkurinn. Því er afar mikilvægt að þrífa vel fleti fyrir grunnun. Í mörgum tilvikum inniheldur grunnurinn einnig efni sem auka endingu kerfisins og þar með flatarins, þ.e.a.s. ryðvarnarefni. Millimálning er sjálfur vinnuhesturinn í kerfinu og er til að ná ákveðinni filmuþykkt. Í mörgum málningarkerfum er það nefnilega filmuþykktin sem skiptir öllu máli, hvernig málningarkerfið muni verja flötinn. Að lokum er yfirmálningin eins konar lokavörn fyrir kerfið. Hún er fyrsta vörn gegn áníðslu, efnaálagi, sólarljósi, vindi og veðrum. Yfirmálningin gegnir einnig því mikilvæga hlutverki að fegra yfirborðið, með gljáa og lit.
Málningarefni eru oft flokkuð að vera eðlisfræðilega þornandi og efnafræðilega þornandi.
Eðlisfræðilega þornandi málning harðnar þegar leysirinn gufar upp (eðlisfræðilegt ferli) og eftir stendur bindiefnið og ýmis konar hjálparefni. Þau eru samtvinnuð í eina heild og mynda þurra málningarfilmu.
Efnafræðilega þornandi málning harðnar vegna efnahvarfa í málningarfilmunni, sem mynda ýmis innri tengsl sem skapa þurrfilmuna. Í flestum tilvikum á sér einnig stað uppgufun leysa. Öll tveggja þátta málningarefni eru flokkuð sem efnafræðilega þornandi.
|
